Columns Jan Lepeltak
Jan Lepeltak schrijft iedere maand zijn weloverwogen mening in Vives. Op deze plek kunt u deze nog eens rustig nalezen.
Elektrische dromen
Een Engelse familie die leeft met technologie vanaf de jaren ‘60, ‘70, ‘80 tot heden. Electric dreams is een interessant tv-programma, te zien op de BBC en crossmediaal op internet. Alles verandert in het gezin, afhankelijk van de periode waarin men zich per uitzending bevindt: van de technologie die men in huis aantreft tot aan de kleur van het behang.
Kennis
Kennis is een ongrijpbaar begrip. Als het gaat om internet, wordt het te pas en te onpas gebruikt. In het Engels hebben ze voor dat ongrijpbare het woord ‘intangible’. Je kunt kennis niet vastpakken of er een strik om heen leggen. Gegevens [data] gaan in de computer. We kunnen die weer opzoeken, manipuleren en ordenen.
Onderwijsfuturoloog
John Moravec lijkt me een heel geschikte kerel. Ik was aanwezig bij zijn presentatie op het I&I-congres eind vorig jaar in Lunteren en las met belangstelling het interview dat Aad van der Drift in de vorige Vives met hem had. Aardig idee ook, dat van educatie 3.0. Moravec, onderwijsfuturoloog en goeroe, doet je anders tegen de dingen aankijken.
Lerarentekort en voodoo
Marc Vermeulen, hoogleraar onderwijssociologie, luidde begin van dit jaar nog eens de noodklok over het lerarentekort. Zo wordt inmiddels veertig procent van de lessen in Rotterdam gegeven door onbevoegde docenten. Het lerarentekort is een sluipmoordenaar.
Innovatie en het mooiste meisje van de klas
Mijn leven in het onderwijs is geplaveid met innovatie. Alleen mijn kleutertijd en lagere school (zo heette dat nog) zijn er van gevrijwaard. Is dat erg? Ik geloof het niet. Dat ik tot mijn twaalfde jaar onderwijs genoot in een jaren vijftig sfeer, waar zelfs de geest van Theo Thyssen nog rondwaarde, ervaar ik nu als prettig.
De vleermuis smaakte goed in Amurang
Vorige maand bracht ik een bezoek aan een school in de plaats Amurang op het Indonesische eiland Noord-Sulawesi [het oude Celebes]. In deze plaats hebben een aantal enthousiaste Friezen een weeshuis gebouwd en helpen ze een basis- en vo-school. Initiatiefnemer is Ritsko van Vliet, een oud-collega van mij en opleider aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden.
Wikiwijs tot mislukken gedoemd?! (2)
In mijn Vives-column van afgelopen november gaf ik aan waarom ik denk het Wikiwijsproject gaat mislukken. Uit de reacties die ik via de mail, de Vives-site en mondeling heb ontvangen blijkt dat er meer mensen rondlopen die ook zo hun twijfels hebben.
Wikiwijs: tot mislukken gedoemd?!
Wikiwijs is begonnen als het persoonlijke plannetje van minister Ronald Plasterk. Kern van het plan: ‘leraren gaan aan de slag om digitaal lesmateriaal te maken en delen dat in een wikipedia-achtige omgeving’. Inmiddels zijn Kennisnet en de Open Universiteit begonnen met de uitvoering. In het meer dan 80-pagina’s tellende Wikiwijs-programmaplan 2009-2011 dat net voor de zomervakantie verscheen, is een centrale rol weggelegd voor de schooldirecties. Zij moeten een en ander op school faciliteren [lees: de centjes beschikbaar stellen uit de ‘gratis-boekenbijdrage’]. ‘Dat wordt een debacle’ hoor je fluisteren. Alleen durft niemand het hardop te zeggen.
Leren op afstand en de "Pandémie grippale"
Wat heeft de Mexicaanse griep met leren op afstand te maken? Laten we hopen niets, maar in Frankrijk is men intussen op alles voorbereid. Dit land kent al meer dan 4000 H1N1-griepgevallen en er zijn miljoenen vaccins besteld. Aan het begin van dit schooljaar werd duidelijk dat men drastische maatregelen niet schuwt. Zijn er in een klas binnen een week meer dan drie ziektegevallen dan beslist de prefect of de school gesloten wordt.
Leernetwerken
Het seminar op de VU ging over zelforganiserende leernetwerken. Een Engelse vriendin zou een presentatie geven en vroeg of ze bij ons kon logeren. Geen probleem. De avond voor het seminar belde ze op met de mededeling dat ze door privéomstandigheden verhinderd was en ze vroeg of ik met haar PowerPoint-sheets de presentatie wilde geven. Dat zou best lukken volgens haar. Ik hield een slag om de arm, zei dat ik de sheets eerst even rustig wilde bekijken. Mocht ik nog vragen hebben dan moest ik haar zonder aarzelen bellen. “Hier sla ik mij wel doorheen”, was mijn reactie. Ik kende haar ideeën en die kwamen grotendeels overeen met die van mij. Was het achteraf gezien ijdelheid of overmoed dat ik ja zei?

