Vorige maand bracht ik een bezoek aan een school in de plaats Amurang op het Indonesische eiland Noord-Sulawesi [het oude Celebes]. In deze plaats hebben een aantal enthousiaste Friezen een weeshuis gebouwd en helpen ze een basis- en vo-school. Initiatiefnemer is Ritsko van Vliet, een oud-collega van mij en opleider aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden. De familie van Ritsko komt hier vandaan en hij wilde graag iets doen.

Ik werd rondgeleid door zuster Pauline [order der Ursulinen] en pastoor Frans. Zuster Pauline komt oorspronkelijk van het katholieke eiland Flores maar werd in het kader van de Indonesiche transmigratie-politiek met een aantal van haar weeskinderen naar midden Sulawesi verwezen. Daar ontstonden door tegenstellingen tussen moslims en christenen in 2001 zeer levensbedreigende situaties, die leidden tot haar vlucht met de kinderen de bossen in. Uiteindelijk vestigde ze zich met haar kinderen in het christelijke noorden. Zuster Pauline praat hier duidelijk niet graag over.
Pastoor Frans komt wel uit Sulawesi. Beide mensen roeien energiek en opgewekt met de riemen die ze hebben. Door de inspanningen van Ritsko en zijn stichting kinderen van Amurang beschikt men nu over een degelijk stenen huis voor de zestig alleenstaande kinderen en staat er een school met een mooi computerlokaal. Inmiddels studeren nu de eerste leerlingen informatica aan de universiteit.
Het schoolgebouw is nog niet af. Het bestaat uit twee verdiepingen en je krijgt de indruk dat tijdens de bouw van de derde verdieping de bouwvakkers halsoverkop vertrokken zijn, het ijzeren vlechtwerk voor het beton onafgemaakt achterlatend.

Van de leraren ontvangt een aantal geen vast salaris maar slechts een kleine vergoeding voor de werkzaamheden. Het is verleidelijk om de trots en de positieve houding van deze schoolmensen, die de katholieke school zonder staatssteun runnen, te vergelijken met het ‘verwende’ gedoe in ons onderwijsland. Er is een groot tekort in Indonesië aan leraren Engels en natuurlijk in de exacte vakken. De schoolkids zijn zoals altijd het leukst. In hun rode schooluniformpjes [gebruikelijk in Indonesië] stoeien ze bij binnenkomst in het sobere maar behoorlijk geoutilleerde lokaal om wie de mooiste pc mag gebruiken. Het science- en technieklokaal vormt een triest geheel. Een groot leeg lokaal, met wat kranen en afwasbakken en kastjes met wat potjes.

Inmiddels probeert de stichting hier iets aan te doen. We denken aan scholing voor de docenten en teacher trainers, een opknapbeurt van het lokaal gecombineerd met modern science en techniek materiaal. Docenten die daar in hun vakantietijd ter plekke aan willen meewerken kunnen met mij contact opnemen. We zoeken ook een partnerschool in Nederland om samen met gebruikmaking van internet samen onderzoek te doen bijvoorbeeld naar het milieu.

Na de rondleiding op de school genoten we van de lunch in een eetgelegenheid samen met zuster Pauline en pastoor Frans, de conciërge . In een drukbezochte grote keet werd nagepraat met een rijke variëteit aan eten op tafel. Grote stukken saté babi [varken] en veel vis. “ Wat is dat donkere blad om het pootje?“ vroeg aan pastoor Frans. Lachend antwoordde hij: “Dat is vleermuis in zijn vel opgediend”. Zelfs de gestoofde vleermuis smaakte mij goed.

Zie ook www.amurang.nl
j.lepeltak@lepeltakenpartners.nl